Toch weer die ex

Ik weet het. Ik zou het er niet meer over hebben, maar hij duikt toch nog in mijn hoofd op. Of beter, zijn vriend dook op in de supermarkt. Waar hij me de vorige keer niet snel genoeg kon lozen, bleef hij ineens plakken. Ik zag er goed uit (eh... bekaf, wallen en bril) en hij wilde weten of het goed ging. Gelukkig hoort hij graag alleen zichzelf en volstond en 'prima, lekker druk en jij?' Hij lulde een eind in de rondte en ik vroeg naar Mr. Ex. Of hij hem nog wel eens zag. Dat was het geval. Het ging waanzinnig goed met hem en ik was oprecht blij. 'Maar spreek je hem dan nooit meer?' Nope, geen reactie op mails en SMSjes is na een maand of drie wel een duidelijk signaal van ik-mot-je-niet. Ik ben vasthoudend, maar op een gegeven moment geef ik het ook op. Ik vertelde hem dat ik dat jammer vond, dat we vrienden zouden blijven en dat ik nog steeds geïnteresseerd ben in hem. 'Tja', zei de vriend, 'Hij heeft het zelfs nooit meer over je gehad, maar het is dan ook een echter Familienaam.' Ik slikte en hield me groot. I know. Die boodschap was overgekomen. Vriend klepte lustig verder: 'Het huis wordt volgende week natuurlijk in de verkoop gegooit. En hij woont al zo lekker samen sinds maart. Dat is zo snel gegaan.' Ik knikte en lachte wat. 'Moet ik een balletje bij hem opgooien dat je contact wilt?' vroeg Vriend. Ik lachte weer. 'Nee hoor, dat is nergens voor nodig. Mocht hij ooit contact willen, dan staat mijn deur open. Dat heb ik al genoeg keren gezegd tegen hem. Maar van mij hoeft het niet per se. Het is duidelijk. We zijn exen.'

Vriend kletste nog wat over koetjes en kalfjes en ik loosde hem. Honger. Met mijn mandje vol slenterde ik naar huis. Een beetje down. Want ik kan zeven jaar niet zomaar uitvlakken. Echt niet. Hoe graag ik dat ook zou willen. En het doet me echt nog steeds pijn dat hij dat wel doet. Als hij zo gelukkig en koeteldekoet is, dan zou een normale relatie (waarbij je de deur niet plat loopt bij elkaar) toch tot de mogelijkheden mogen en kunnen behoren? Het geeft me ontzettend het gevoel dat ik er niet toe doe, deed en nooit gedaan heb. Ik ben weg en vergeten. Ook al was het mijn keuze te gaan, die wetenschap geeft me (weer opnieuw) een brok in mijn keel.

Hallo mevrouw Le Duc

Zij die mij al op mijn vorige blog volgden, weten het misschien. Sex en Elluf, da´s jarenlang een big issue geweest. Diverse voorvallen in mijn jeud en iets later zorgden ervoor dat ik daar niet bepaald warm voor liep. Maar het kan verkeren. Vele jaren therapie en enkele operaties later ging het al beter, maar nog niet om over naar huis te schrijven. Tot ik Leeuw ontmoette. De vlam sloeg letterlijk in de pan. Burn baby burn. Zo burning voelde ik me nog nooit. En ondanks dat we al maanden verder zijn en onze romantiek regelmatig door twee koters om zeep wordt geholpen, heb ik sex zoals nooit te voren. En dat heeft mij persoonlijk ook stevig veranderd. Voor Leeuw is sex als eten en drinken. Naakte lijven zijn gewoon en er is geen lading. Niet naar de mij, niet naar de kids. Die losse opstelling, voortvarendheid, humor en duidelijke doelen (kuch) waren voor mij het medicijn. Ik liet me op zijn ervaring meesleuren en ontdekte dat ik er wel pap van lust. Dit is leuk! Waarom wist ik dat niet eerder? Ik vermaak me uitstekend in dat opzicht en de gene is zoef. Zelfs zo zoef dat ik net zomaar de Christine le Duc binnenstapte. Op zaterdag. Terwijl het markt is. En heel de stad me naar binnen ziet gaan. Ik voelde me geweldig overigens. Ha, jullie suffe huisvrouwen en huisvaders die alleen smachtend naar binnen turen...eat your heart out! Ik sta hier mooi wel! En met een doel. Want dankzij Luna´s nieuwe blog, over sex en alles wat daar bij hoort, wilde ik hem. Een dingetje dat ik daar had gezien. En ondanks dat ik hem voordeliger via internet kon bestellen, wilde ik een grote stap zetten. Zo. Hop. De ClD in. Ik bloosde niet eens. Maar ik voelde me wel tha man. Hoewel dat in dit geval niet helemaal het juiste begrip is ;)

Plotsklaps

Ik ben er wel mee an, dat gemekker over ex. Tijd voor een leuke, nieuwe blog. Een blog waarin ik de perikelen van de nieuwe rol in mijn leven mag beklagen of juist ophemelen. Plotsklaps Kiddies. Plotsklaps moeder. Wees welkom om mee te lezen.

Vervelen

Jee, wat heb ik me de afgelopen jaren verveeld! Dat was gewoon de reden dat ik zo´n vette workaholic was en er nog even een studie bij deed. Nu ik twee kindjes mag bemoederen en veel deel met mijn schatje, verveel ik me ineens helemaal niet meer. Het weekend duurt te kort en naar mijn werk gaan vond ik altijd een verademing. Nu is het een bezoeking. Ik wil niet. Ik wil thuis blijven en house spelen. Koetelen met kinderen op het sportveld en in het bos. Of een lange wandeling maken met lief. Of Funda afstruinen of naar het theater met lief of andere vrienden of of of of of. Wassen, koken, stofzuigen, kinderkleertjes opruimen en duizend vragen beantwoorden. Ik word er bekaf van, maar mensch wat haal je daar een voldoening uit!

Slap

Het is klaar. Geen enkele band meer met Mr. Ex. De bank, de verzekering, de pensioenen, alles is geregeld. Het duurde wel dagen en ik was het zo zat dat ik de boel storneerde. Als hij niet reageerde, dan handelde ik wel zelf. Op die melding kreeg ik ineens wel reactie. En hij was zogenaamd de held, want hij zou het geld van de verzekering voor zijn rekening te nemen. Dat was namelijk nog van mij gedurende ons samenwonen. Ik mailde meteen terug dat hij maar even moest bellen met de toko, want ik was daar niet zo zeker van. En als het van mij was, zou ik het vanzelfsprekend betalen. Het was een mooi moment toen ik gelijk bleek te hebben en het gewoon zijn eigen kosten waren. To bad. En gelukkig storneerde de bank het bedrag ook netjes. Hopla opgelost. Brief van de pensioenen verstuurd en klaar.

Hij had echter nog een brief van mijn inboedelverzekeraar en zou die in de bus gooien. Ik mailde meteen terug dat ik thuis zou zijn op dat tijdstip en dat hij van harte welkom was voor een kop koffie. Geen reactie. Het enige teken van zijn kant was de brief die in de bus lag.

Ik vind het werkelijk onbegrijpelijk dat hij niet wil communiceren. We zijn negen (!) maanden verder. Hij is geloof ik ernstig gelukkig met zijn nieuwe lief en als ik de berichtjes op facebook juist interpreteer, zijn ze bijna zwanger. Ofzo. In ieder geval worden er wel heel veel babytoespelingen gemaakt. Anyway, dat doet er niet toe. Wat er wel toe doet is dat hij écht nergens meer op reageert. En dat hij zelfs P. niet meer spreekt. Want die hoorde ik vanmiddag natuurlijk meteen uit. Zij wist ook van niks. Op haar reageert hij ook niet meer. 'Ik zal altijd van je houden en ik wil vrienden blijven.' Wat een bullshit. Ik vind het jammer, want ik zou graag willen weten hoe het gaat. Bijvoorbeeld met zijn vader en zijn gezondheid, of het huis dat hij wilde verkopen, de cursus mindfullness die hij zou gaan doen en zijn vakanties. Ik heb interesse en geef nog steeds om hem, maar dat is eigenlijk tegen beter weten in. Het is namelijk niet wederzijds. En het doet geen pijn meer, maar ik vind het echt doodzonde na zeven jaar. Het enige dat steekt, is dat we dus echt niets samen deelden en nu al helemaal niet meer. Dat is duidelijk. Sommige mensen verdwijnen gewoon uit je leven en daar kan ik best slecht tegen.

Lul de behanger

Mijn ex is een lul. Twee voicemails en een mail. In een week. En er wordt niet gereageerd. Terwijl ik zie dat hij actief is op FB en Whatsapp. Dus hij is niet met vakantie. Zijn zorgverzekeraar schrijft een groot bedrag bij mij af omdat mijnheer zijn zaken (weer) niet voor elkaar heeft. En reageren op vriendelijke berichtjes, ho maar. Mijn geduld is nu echt op. Na dat gezeik bij de bank, waarbij ik het hem ook heel makkelijk maakte, is mijn geduld op. Ik heb geprobeerd het bedrag te storneren en lukt dat, dan hoef ik gelukkig nooit meer contact met die lakse klootzak te hebben. Lukt het niet, dan sta ik gewoon bij hem op de stoep. Desnoods bij die scharrel van hem. Of bij zijn baas, daar rijd ik toch elke dag langs. Kom ik even vertellen wat ik er van vind. Wat een zakkenwasser. En ik blijf netjes. Ik blijf netjes. Maar deze mail zit nu wel in zijn mailbox. Hoewel ik hem het liefste de huid finaal vol had gescholden, blijf ik wederom netjes. Want die lol gun ik hem niet. De onverschillige, zielige kloothommel.

Mr. Ex,
Ik heb getracht het bedrag van 170 euro te storneren. Ik hoor binnen drie werkdagen of dat gelukt is. Zo ja, dan hoef je helemaal niet meer te reageren en het geld ook niet meer terug te storten. Zo niet, dan hoor je weer van me en zul je toch eindelijk zelf in actie moeten komen. Daarnaast wil ik je met klem verzoeken je rekeningnummer bij de verzekeraar aan te passen.
Elluf

Ketakt

Het heeft wat maandjes geduurd, maar er is weer ketakt tussen Mr. Ex et moi. Nadat ik toch lichtelijk gepikeerd raakt over het feit dat hij maar niet over de brug kwam met de bankzaken, nam ik het heft (net als in onze relatie) maar weer in eigen hand. Zielig verhaal bij de bank ophangen et voila, ze werkten mee. Nu moet ie alleen nog een krabbel en kopie ID in een envelop doen en die in de brievenbus gooien. Makkelijker kan ik het niet voor hem maken. Omdat ik echter niet wist in welk dorp hij tegenwoordig uithangt, stuurde ik maar even een wapje. Stel je voor dat ik moeite doe, de brief in de 'ouwe' bus gooi en weeeeer maanden mag wachten. Hij las het wel, maar er kwam geen reactie. Gistermiddag niet. Gisteravond niet. Vanmorgen niet. Niks. Nada. En dat maakte me eigenlijk boos én verdrietig. Hoe moeilijk is het nou om even te reageren? Maar ik had te vroeg gemokt. Er kwam respons. Dat ie laks was geweest. Yep. En druk. Goh. En ziek. Ach gosj. En of we zaterdag dan maar even naar de bank konden. Nope. Te laat. Het is al geregeld op mijn manier en ik kan/wil zaterdag niet.

De toon was luchtig en wel okay. In ieder geval gaf het mij een prettig gevoel dat we tenminste weer contact hebben. Het voelt namelijk zo vreselijk onaf. Als ik zie hoe Leeuw en Ex met elkaar omgaan, ben ik jaloers. Zij lachen, praten, SMSen en wappen. Natuurlijk zijn er kids bij, maar er is gewoon een mogelijkheid tot contact. Mr. Ex gooide de deur telkens dicht door helemaal geen sjoege te geven. En dat deed me toch wel veel. Ik wil het namelijk afmaken. Het voelt als een los eindje. De ruzie over de backstabbing bitch was ons laatste gesprek. Dat is niet fijn. Die zeven jaar waren niet de backstabbing bitch. Die waren ook okay. En met dat gevoel wil ik door met mijn leven. Dus hoop ik dat we elkaar binnenkort in de ogen kunnen kijken en een klap op de schouder kunnen geven. Dat we samen kunnen beamen dat het een goed besluit was en dat we mooie jaren hebben gehad. Dan is er voor mij pas echt een einde gekomen aan de rouw.

Ritme oh ritme...

Het lijkt te lukken. Er zit schot in de zaak! Er is een soort van ritme! Na alle operatiethingies van Leeuw, vakanties in Stockholm, vakanties van de kids en andere gedoetjes heb ik hem te pakken. En dan nog wel in de drukste week voor de première van aankomende zondag. Ik zit helemaal niet in de stress. Dat is niet zo´n goed teken. Of wel? Nu kan ik tenminste genieten. Met Leeuw aan mijn zijde als regie-assistent is een voorstelling nog nooit zo soepel tot standgekomen. Ik ben relaxt en als ik het niet meer trek, neemt hij de last over. Heerlijk heerlijk. We zijn twee handen op één buik en kunnen ook, ten overstaan van iedereen, geweldig kibbelen. Maar de rollen zijn helder. Ik heb het laatste woord. In de repetitiezaal dan... daarbuiten is het vaak Leeuw die de baas is en ik laat het me heerlijk aanleunen.

Anyway mijn ritme dus. Dat er aan zit te komen. Op maandagavond sowieso thuis slapen. Op donderdagavond als Leeuw slaapdienst heeft ook. In het weekend hoef ik niet elke avond bij de kids te zijn, als ze er zijn. Dat bekijk ik gewoon per dag. En het belangrijkste: ik kan weer een beetje nee zeggen. Kost enige moeite, daar niet van, maar toch. Zo vroeg Leeuw gisteren of ik morgen kon oppassen. Overdag. Ja. Ehm. Nee. Ik moet werken en zit net in een flow in het theater. Heb afspraken die niet meer afgezegd kunnen worden etc. Daar komt ie lekker laat mee. En ik maar in een schuldgevoelmodus dus. Dat ik nee moest zeggen. Maar hij snapte het helemaal en had het stiekem ook niet verwacht. En ik was trots. Dat ik me niet meteen in allerlei bochten ging wringen om het op te lossen. Ook al is het mijn lief en hou ik veel van hem. Mijn werk is me toch enigszins heilig. Als ik dat niet strak hou qua uren, dan vlieg ik uit de bocht. En dus moet ik dit soort onverwachtsigheden even niet aannemen. Zelfs niet als het om mijn cadeautjes gaat.

En dat ik dan ook nog even heb hard gelopen, dat doet me dan weer helemaal goed!

Toch nog een lijntje

Dat Mr. Ex geen zin heeft om met mij de bankzaken te regelen, da´s niks nieuws. Ik probeer het al maanden voor elkaar te krijgen, maar hij reageert gewoon niet. Zelfs een concreet voorstel voor een datum om het te fixen, heeft geen effect. Lekker laks. Zo was hij altijd al, maar het ergert me enorm. Zeker als ik dan via de accountant hoor dat mijnheer zijn meuk al heeft ingediend. Daar deed hij normaal ook vijftien maanden over. Dat kan ineens wel snel? Duh! We zijn nog even verbonden wat dat betreft, aangezien we tot en met november fiscale partners waren. De accountant mag dat leuk uitzoeken, het maakt me de pis niet lauw. Behalve dat ik vet pissig word op het feit dat hij maar niet over de brug komt met zijn lakse gedrag en dat ik in dubio sta. Ga ik er weer een mail aan wijden of bel ik hem op om hem meteen te confronteren. Heb ik helemaal geen zin in. Ik wil hem namelijk helemaal niet zien of spreken. Het feit dat hij op hetzelfde moment in de stad rondbanjerde als ik, vind ik al vervelend genoeg. Want ik voelde aan mijn water dat ik hem en zijn meissie tegen zou komen. Geen idee waarom. En jawel... op facebook blijkt dat hij op hetzelfde moment op dezelfde plaats was. Raar idee. Misschien dat ik daarom ook zoveel bij Leeuw ben. Ik heb gewoon helemaal geen zin om hem, zijn ouders of zijn zusje tegen het lijf te lopen. Maar het gaat er toch eens van komen de komende maanden. Ik woon zo´n beetje op het grootste terras van de stad. En hij houdt wel van een biertje. Meh.

Oppervlakkig of...

En zo tref ik twee vrienden van Mr. Ex dit weekend. Tijdens de bijklets valt het me op. Ik stel vragen over hoe het gaat, wat ze doen en hoe het met kinders, werk en andere sores verloopt. Als tegenprestatie krijg ik geen enkele vraag. Niet hoe het gaat, waar ik nu woon, wat ik doe... geen enkele zin met daarachter een vraagteken. Geen enkele blijk van wederzijdse nieuwsgierigheid. Was dat nou altijd al zo? Is dat nou precies de oppervlakkigheid waar ik niet meer tegen kon? Het gebrek aan oprechte interesse in de ander? Of zijn ze bang om vragen te stellen omdat het misschien pijnlijk kan zijn? Als dat zo is, waarom roepen ze me dan aan in de stad? Ik zag hen niet, ze kunnen dus net zo goed doorlopen. Ik begrijp er niets van. Is dit nou het wereldje van Mr. Ex of ben ik gek?